घात विश्वासघात 😂😄🤣

चिकू ची आजोबांच्या सोबत भन्नाट connection आहे.सकाळी उठल्या बरोबर जे आजोबांसोबत मस्ती सुरू होते ते थेट रात्री उशिरापर्यंत.आजोबां सोबत गोष्टी, क्रिकेटच्या मॅच अन ऐतिहासिक मालिका अस सगळं फुल ऑन दोघांचं मेतकूट जमलेलं असतं.संध्याकाळी स्वामींची मालिका, घेतला वसा ,बाळू मामा वगैरे मूड असेल बघणं सुरु असतं.यादरम्यान त्यांच्या गप्पा म्हणजे एक वेगळाच प्रकार आहे.त्यात मूड असेल तसं आजोबांना वेग वेगळी नावाने हाका मारली जाते,आजोबा,आजोब्या,आजूबी अशी एक ना अनेक.

मागच्या आठवड्यात रामनवमीच्या दिवशी रात्री दोघांचा झालेला संवाद...साधारण आठ वाजले असतील,स्वामींची मालिका सुरु होत होती तेव्हा अचानक पर्णवी ला काय आठवलं देव जाणो...बाबांना म्हणे,

पर्णवी : आजोबी ,किती वाजले रे.

आजोबा : आठ वाजले, स्वामींची मालिका सुरू होते आहे.

पर्णवी :(नेहमीच्या एकदम मोठ्या माणसाच्या टोन मध्ये,सोबत हातवारे सुद्धा) आजोब्या, अरे घात झाला....

आजोबा: काय...कसला घात...

पर्णवी : अरे तू माझा विश्वासघात केला आहेस....प्रॉब्लेम झालाय सगळा...

आजोबा : अग पण नक्की केलंय काय मी...कसला विश्वासघात..

पर्णवी : अहो आजोबा, मी तुम्हाला सांगितले होते ना 7 वाजता रामायण लावा म्हणून....तुम्ही का लावलं नाही....आता मला कस बघायला मिळणार....तुम्ही न्यूज बघत बसले असणार ना...विश्वासघात केलाय तुम्ही 😂😂😂🤣🤣🤣🤣

यावर आता आजोबा काय बोलणार....असा प्रॉब्लेम आहे होय म्हणून गुपचूप ऐकून घेतलं ....परत लागेल तेव्हा बघू असं पटवून परत मालिका सुरू 🙈😀

Read More

जिंदगी गुलजार है

बरेच दिवस झाले डायरी मध्ये आठवणीचा खजाना भरून ओसंडतो आहे पण लिहायला काही मुहूर्त लागत नाहीये.मागे एका पोस्ट मध्ये लिहलं आहे त्याप्रमाणे करोना मध्ये माझ्यासाठी सर्वात चांगली झालेली गोष्ट म्हणजे पर्णवी सोबत मिळालेला वेळ... जरी ऑफिसची भरपूर काम असली तरी ती सततची लुडबुड किंवा एखाद्या मिटिंग वेळी मध्येच येऊन डिस्टर्ब करणं किंवा हळूच चिमटा काढणं आ काही ना काही सुरूच असतं. डायरी ची पान सर सर पुढे जात आहेत,पिल्लू मोठं व्हायला लागलं आहे. जीवन नजरेसमोर भरभर पुढे जातंय मात्र आयुष्य जगायला कमी पडतोय अस कधी तरी वाटून जातं.खूप साऱ्या आठवणी लिहायच्या आहेत त्यासाठी वेळेचं गणित जमवाव लागेल.बघू या कस जमतंय.

बरीच जुनी गोष्ट आहे म्हणजे करोना सुरू होण्यापूर्वी ची...ऑफिस वरून घरी आल्यावर पाहिले 10-15मिनिटं चिकू सोबत मस्ती व्हायलाच हवी असा काहीसा अलिखित नियमच झाला होता.मग किती पण उशीर होवो डोळे ताणून पिल्लू वाट बघायचं.कधी कधी तर जास्त उशीर झाला तर वाट बघून झोपून पण जायची.

त्यादिवशी अचानकच ऑफिस मध्ये असताना कणकण जाणवायला लागली अन विशेषतः पाय प्रचंड दुखायला लागले.त्यामुळे ऑफिस मधून लवकरच म्हणजे वेळेवर निघालो 😀😀. घरी आलो तर चिकू समोरच, त्यामुळे थोडं वरवर गंमत करून तिच्या नकळत मी बेडरूममध्ये जाऊन बसलो.तोवर पाणी गरम व्हायला लावलं होत,म्हणलं जरा शेक घ्यावं म्हणजे मग बर वाटेल.गरम पाणी टब मध्ये घेऊन मी डोळे बंद करून शेक घेत होतो.अन हे करताना चिकू केव्हा बेडरूममध्ये आली हे मला समजलं पण नाही.जरा शेक घेऊन पाय मी टब बाहेर ठेवले होते तोच त्यावर कोणी तरी हलकी फुंकर घातली.कोण आहे बघायला डोळे उघडले तर लगेच ओरडा ऐकू आला....

" तू पण ना बाबा....तुला काहीच समजत नाही....भाजला ना पाय...कशाला गरम पाण्यात बुडवला.... आता असाच बस्स....मी फुंकर घालते म्हणजे मग तुला जर बर वाटेल....काय समजलं ना...."

अस म्हणून इटूकल्या ओठाचा चंबु करून फुंकर घालायला सुरुवात झाली.एक दोन मिनिटं झाले असतील मी आपला निःशब्द होऊन तो क्षण शक्य तेवढा जगून घेत होतो. लेकिचं ते निरागस बोलणं,ते हक्काने रागावणे, तो मोठेपणाचा हवा सारं काही हवं हवंस.

जिंदगी गुलजार है... बस पोटी एक लेक हवी...🤗

Read More

म.....मराठी चा....😂

बाराखडी सोबतच लहान लहान मराठी शब्द मग त्यांची एकवचन , अनेक वचन, विरुद्ध रूपे, स्त्री लिंग,पुल्लिंग अशे वेगवेगळ्या प्रकारचे खेळ खेळत सध्या पर्णवी अन भाचा अद्वय यांच्या सोबत शब्द खेळ चालू असतात याचीच ही गंमत...

एक वचन अनेक वचन

गाडी  -  गाड्या

खेळणं - खेळणी

पुस्तक - पुस्तके

.

.

.

.

.

फुल - फुलं 🤣🤣🤣🤣😂😂😂😂

स्त्रीलिंग पुल्लिंग 

हत्ती - हत्तीण

कुत्रा - कुत्री

वाघ - वाघीण

सिंह - सिंहीण

.

.

.

.

.

.

.

नळ - बायको नळ 🤣🤣🤣😂😂😂😂😂

Read More

पुणेरी गुण 😄

WFH  सुरु झाल्यापासून खूप कमी वेळा असं झालं आहे की दुपारी माझं  जेवण अगदी बरोबर वेळेत झालं आहे. जेवणाची वेळ अन कॉल किंवा काही तर महत्वाचं काम  हे अगदी नित्यनेमाने झाली. त्यामुळे  असं खूप कमी वेळा झालं  की मी अगदी वेळेवर सर्वांसोबत जेवण केलं आहे. 

मागच्या आठवड्यात दुपारी माझा कॉल चालू होता. जेवणाची वेळ झाली तरी माझा कॉल काही संपेना. आई दोन तीन वेळेस बघून पण गेली. अखेरीस जास्त उशीर होतोय हे पाहून मग सर्वजण जेवायला बसले. आई आणि पर्णवी यांची नेहमीच जुगलबंदी चालू असते. माझा बाबा लहानपणी काय काय करायचा , कसा त्रास द्यायचा , कोणा कोणाची खोडी काढायचा , काम करायचा का  अशी इत्यंभूत सगळी माहिती आजी कडून आज पर्यंत काढून घेतली आहे. 

मग सर्वजण जेवायला बसल्यावर आपल्या नेहमीच्या सवयीने आई पर्णवी ला म्हणे,

" काय ग पर्णवी, काय करावं गं ... बाबा बघ तुझा सारखा कॉल वर असतो ..... "

"अग  आजी .... त्याला ऑफिसचं काम असत त्यामुळे कॉल असतात ".

"अग पण त्याच्या ऑफिस मधील लोक जेवण करतात  की नाही ... नेमकं कस काय ग जेवणाच्या वेळेला कॉल करतात ..."

यावर उत्सफुर्तपणे पर्णवी च उत्तर आलं... अन ते पण अगदी निरागस पणे .... 

" अग आजी , त्याच्या ऑफिस मधील लोक आहेत त्यांच्या आई किनई रोज सकाळी लवकर जेवण  बनवतात त्यामुळे सकाळी ते लवकर जेवतात... "

या वाक्या बरोबर घरात एक जोराचा हास्य धबधबा झाला. 😅😅😅😅

पुण्यात जन्म झाल्याचा हा कदाचित फायदा असावा.  

Read More

गप्पाष्टक 02

आज दुपारी माझं काम सुरू होतं नेहमीप्रमाणे बाजूला पर्णवीच चित्र काढायचं काम सुरू होतं. सोबतच एकमेकांना टपल्या देण्याचं काम सुरू होतं. चित्र काढून झालं अन मग पर्णवी माता डोक्यावर बसली की चल मला गोष्ट वाचून दाखव.तिच्या लायब्ररीत सध्या फ्रॅंकलिन ची नवीन 3 पुस्तक आली आहेत त्यामुळे रोज त्याच पारायण सुरू आहे.यादरम्यान च्या आजच्या शिळोप्याच्या गप्पा🤣🤣🤣

"बाबी....चल ना  आपण झोपू तू मला गोष्ट वाचून दे..." 

"आलोच बच्चा.....अगदी थोडं काम राहील आहे मग झालं...पाच मिनिटं दे फक्त..."

"काय रे तू....पाच मिनिटांत येतो म्हणतो अन येत नाही.... मग मी पण माझी मिटिंग करू का? "

[घ्या....बडी बडी बाते....हे स्वगत....]

"तुझी कसली मिटिंग आहे...झालंय माझं काम...आलोच..."

"माझ्या माऊ सोबत आहे...मी करतेच मिटिंग..."

"बर ठीक आहे...कर..."

अस म्हणून वेळेवरच पांढरे निशाण दाखवून माघार घेतली अन तेवढं च जरा शांत राहील.मग मी माझं काम पटकन संपवलं अन मग आमची गोष्ट कार्यक्रम सुरू झाला सोबतच हे आजच ज्ञानामृत...

"बाबू ...तुला माहीत आहे का.... आपण आता इथे आहोत पण खरं तर आपण आता ढगांवर आहोत ..."

"म्हणजे काय...." माझा आपला भाबडा प्रश्न

अरे म्हणजे की किनई...[हातवारे करत...]

"हे आता आपण झोपलो आहोत ना....हे फक्त आपल्याला वाटत आपण झोपलोय पण खरं तर आपण ना ढगांवर मस्त पैकी फिरतो आहोत....एकदम वर वर....अन तुला सांगू का...खरं तर आपण हे अस नेहमीच असतो..."

हे ऐकल्यावर मी जरा शॉक झालो...कारण तिला अस म्हणायचं होत की...आपण फक्त शरीराने झोपलेलो असतो आपलं मन हे कधीच झोपत नाही...अन हे तिला अगदी सोप्या भाषेत विचारलं सुद्धा की तुला हे असं म्हणायचं आहे का...😊

हे झालं तोच लगेच म्हणे...."बाबू...आपण ना खर तर पक्षी असायला हवं होतं...."

"का ग...कशासाठी.... काय झालं असतं..."

"अरे मग आपण लॉकडाऊन मध्ये घरात राहिलोच नसतो...मस्त पैकी दूर दूर उडत गेलो असतो..."

"हो ना बच्चा....कसलं भारी ना...मस्त आपल्याला जिकडे हवं तिकडे गेलो असतो...."

"अस ढगांवर ....मग डोंगरावर... वेगवेगळ्या झाडांवर फिरलो असतो..."

"अग पण मग झोपलो कुठे असतो..."

"अरे आपण पक्षी असतो तर मग आपल्याला झाडावर घरटं बांधाव लागलं असतं.... अन त्यासाठी कष्ट करावं लागलं असतं...."

"अच्छा....अस होय...हो ना कष्ट कराव लागलं असतं..."

"अन बाबू तुला सांगू का....कष्ट केल की कष्टाचे फळ हे मिळतेच...."

हे ऐकल्यावर मला कोणीतरी मोठं तत्वज्ञान सांगतो आहे असंच काहीसं वाटलं🤗😊

भानावर येतोय तोच लगेच आदेश आला..."अरे बाबू....गोष्ट वाचतो आहेस ना...वाच की...."

एवढं सगळं ज्ञानामृत मिळाल्यावर मग आमची गाडी गोष्टी कडे गेली.😊

Read More

गप्पाष्टक - 01

पर्णवी अन मी अस आम्ही दोघे असतो तेव्हा आमच्या गप्पा ना काही विषय असतो काही संदर्भ नसतो कुठून सुरू होईल अन कुठे संपेल याची खात्री नाही. मग या गप्पा कधी आंघोळ करताना, तर कधी बेड मध्ये, कधी खिडकीत ,कधी गाडीवर,कधी झोपताना थोडक्यात बोलायचं तर स्थळ,काळ,वेळ वगैरे च्या पलीकडे हे सारं असतं. अशाच काही गप्पा लिहण्याचा हा प्रयत्न.

वेळ: संध्याकाळ 7  स्थळ : बेडरूम

मी माझ्या कामात नेहमी सारखा बिजी होतो.पेंडिंग काम उरकवत होतो. त्याचवेळी बाजूला पर्णवी बेडवर लोळत पडली होती...काही तरी आपलं नेहमी सारख बडबड सुरू होती बहुतेक गाणं की काय म्हणत होती.माझं काही लक्ष नव्हतं.

मग अचानक आमच्या गप्पा सुरु झाल्या....

"बाबू...तू एवढं काम का करतोस?"

"मला ऑफिसमध्ये आहे खूप जास्त काम मग करावं लागतं..."

"तुला सांगू का बाबी...तू किनई टीचर व्हायला हवं होतं..."

"का बरं....मग काय झालं असत...."

"अरे..बाबी...मग तुला खूप जास्त काम करायला लागल नसत..."

"अग अस काही नाही नसत....टीचर्स ला पण खूप काम असत...ते काय सोपं आहे होय..."

"सगळ्यांनाच खूप काम असत का...."

"हो मग...तू बघतेस ना...आपल्या आजू बाजूला किती लोक करत असतात...अन वेग वेगळी लोक असतात....अन प्रत्येक जण त्याला आवडत तस त्याप्रमाणे काम करतो..."

"म्हणजे तुला पण तुझं काम करायला आवडत..."

"हो....मला माझं जे काम आहे ते मला आवडत म्हणून मी करतो...अन मी लहान होतो तेव्हाच ठरवलं होतं की मी इंजिनिअर होणार ....त्याप्रमाणे मी झालो सुद्धा...."

"अच्छा...म्हणजे जस मला डॉक्टर व्हावस वाटत तस का... मी पण ठरवलं आहे की मी डॉक्टर होणार...."

"अस होय....होशील की तू डॉक्टर... पण तुला तेवढा अभ्यास पण करावा लागेल...."

"बाबी....ते बिल्डिंग च काम करतात त्यांना पण खूप काम असत ना..ते कसं ठोकतात ना..."

"हो...त्यांना पण खूप काम असतं... अन ते पण अगदी मनापासून आवडीने ते काम करतात...."

"पण बाबी त्यांना दुःखत असेल का रे ? अवघड असेल ना ते काम..."

"हो....पण ते करतात...."

"बाबी...ऐक मी ना नर्स होणार आहे ....."

"अग पण आत्ताच तर तू म्हणाली होती की डॉक्टर होणार त्याच काय झालं...."

"नाही आता ते नाही....मला नर्स च व्हायचं आहे...."

"पण का ग तुला नर्स का व्हायचं...."

"अरे बाबी....ते किनई पिंक ड्रेस घालतात...अन डोक्याला छान टोपी लावतात अन त्यांना ती किती छान ट्रॉली असते....मला तिला फिरावयला खूप आवडतं म्हणून मी नर्स होणार...." 🤣🤣🤣🤣🤣

इथेच मग आमच्या गप्पांना जरा पुर्णविराम लागला अन मी परत आपला माझ्या कामाला...😊

Read More

आठवण 🤗

Work From Home असेल त्यावेळी पर्णवी सतत आपली आजूबाजूला दंगा करत असते.कधी तरी दंगा करताना तिला म्हणालो होतो की, चिकू मी ऑफिसमध्ये असतो तेव्हा मला तुझी खुप आठवण येते.मी तुला खूप मिस करतो.तेव्हा तिने फक्त ऐकून घेतलं होतं असं काय बाबी...अस म्हणून तिथेच आमचं बोलणं संपलं होत.

मला वाटलं होतं की ही विसरली असेल...पण छे... आमची मेमरी एकदम तुफानी आहे...बरोबर सगळं लक्षात असतं अन योग्य वेळी मग बरोबर आठवतं...तर त्याच झालं असं की मागच्या आठवड्यात तीन आठवड्यानंतर ऑफिसला जाणार होतो. रविवारी रात्री मी बेडरूममध्ये माझं आपलं काम करत बसलो होतो तेच पर्णवीच आगमन झालं. अन म्हणे...

" बाबी, तुझ्यासाठी एक सरप्राईज आहे....पण हे सरप्राईज फक्त आपल्या दोघांमध्ये ठेवायचं कोणाला सांगायचं नाही..."

मी म्हणालो..." ठीक आहे...चालेल...कोणाला सांगणार नाही..."

मग हळूच जाऊन बेडरूम चा दरवाजा बंद केला अन म्हणे...

" डोळे बंद कर....हात पुढे कर....अन मी सांगेपर्यंत डोळे उघडायचे नाही..."

आदेशानुसार मी आपला डोळे बंद करून हात पुढे करून सरप्राईज ची वाट बघू लागलो.तोच हातावर काही तरी ठेवलं अन पुढचा आदेश आला.."हं...आता उघड डोळे..."

पाहतोय तर हातावर पेन्सिलची लहान कॅप होती...आता हे काय नवीन... अन हे कसलं सरप्राईज ...असा माझा आपला विचार सुरू झाला.

तोवर पुढंच बोलणं एकदम हळू आवाजात सुरू झालं...

"बाबी आता ऐक... मी जे सांगते आहे ते फक्त तू एकटा असताना करायचं....कोणी आलं तर लगेच लपवायच... कोणाला सांगायचं नाही अन कोणासमोर हे करायचं पण नाही...समजलं?"

"बर... चालेल...कोणाला सांगणार नाही....."

"तर ऐक... तुला ऑफिसमध्ये माझी आठवण येते की नाही...मग जेव्हा तुला आठवण येईल तेव्हा ना तू हा टायगर असा हातात पकडायचा अन डोळे बंद करायचे.त्यानंतर मग तू लहानपणीची मी आठवायची....अस केलंस ना की मग लगेच तुला दिसायला लागेल...मग तुला बोअर पण होणार नाही...समजलं.." 😇

"आता हे व्यवस्थित तुझ्या बॅग मध्ये ठेव अन आत्ताच ठेव नाही तर सकाळी विसरून जाशील..." अस म्हणून मला ती कॅप माझ्या पाकिटात ठेवायला लावली. इतकंच नाही तर सोमवारी सकाळी जाताना अर्धवट झोपेतुन उठून कॅप घेतली आहेस ना याची खात्री केली.😄😄

संध्याकाळी ऑफिसवरून आल्यावर लगेच चौकशी पण झाली..."बाबू ...केलंस ना तू? मी सांगितलं होतं तस अन दिसले ना मी तुला..."

"बघ...मस्त वाटलं ना तुला...."

मी जस हो म्हणालो...तस इतकी खुष की झाली की बस्स..."

तिच्या चेहऱ्यावरचा तो आनंद पाहून खूप समाधान वाटलं.लेकी किती लहान लहान गोष्टींत बापाची काळजी घेत असतात..😊😊😊😊

Read More